Eabhhyasvarg -Namacha Nandadeep

[dr.nutanpol]

Akhil manav-jatila shanti sukhacha rajamarg dakhavanarya Shri. Sadguru mauli charani ani Sau. Mainchaya charani anant koti namaskaar. Sadguru mauli ani mai yana udand ayushy labho he Ish-charani prarthana.

Aapan question answer session suru karu ya. Krupakarun uttare lavakar lavakar liha mhanje aapla bharabhar abhyas hoil.

Granth-1, Namacha Nandadeep

Question- 1 -

Naamacha Nandadip ya granthaat Shri. Sadguruni sarvasadharan manasaala naamachi godi lavakar lagat nahi yache karan dile aahe te karan  konte?

vitthal vitthal...........

[Geeta Datar]

Akhil manav-jatila shanti sukhacha rajamarg dakhavanarya Shri. Sadguru mauli charani ani Sau. Mainchaya charani anant koti namaskaar. Sadguru mauli ani mai yana udand ayushy labho he Ish-charani prarthana.

Aapan question answer session suru karu ya. Krupakarun uttare lavakar lavakar liha mhanje aapla bharabhar abhyas hoil.

Granth-1, Namacha Nandadeep

Question- 1 -

Naamacha Nandadip ya granthaat Shri. Sadguruni sarvasadharan manasaala naamachi godi lavakar lagat nahi yache karan dile aahe te karan  konte?

vitthal vitthal...........


Thanks Nutantai for starting abhyas charcha.

Sadguru in Namacha Nandadeep tells us that : ONE HAS TO DEVELOPE TASTE FOR NAAM. AS ONE DEVELOPES TASTE FOR INTOXICATING DRINKS WHICH ARE BITTER IN TASTE, ONE HAS TO DEVELOPE TASTE FOR NAAM IN THE COMPANY OF SAINTS (SATSANG ) AND CONTINUOUS STUDY OF NAAM.

Everyone please add more points.

Thanks

Geeta Datar

[shambhagwat]

सर्वांना नमस्कार,

   बहिर्मनाला हे चांगले ठाऊक आहे की जर त्याने नामाची संगत धरली तर त्याचे मरण निश्चीत आहे.  अशा परिस्थितीत बहिर्मन नामस्मरणा व्यतिरिक्त सर्व काही करावयास तयार होते.  यासाठी पान क्र.५६ वर माशीचे उदाहरण सद्‌गुरूंनी दिले आहे.  ती सर्व ठिकाणी बसते पण निखाऱ्यावर बसत नाही.

   मी देह आहे अशी आपली समजूत किंवा कल्पना आहे.  ही कल्पना जन्मोजन्मीची आहे.  ही कल्पना म्हणजेच देहबुध्दी होय.  बहिर्मन याच एका कल्पनेवर पोसलेले असते व पुष्ट झालेले असते.  ही जन्मोजन्मी पोसलेली कल्पना सोडून द्यावयास बहिर्मन भिते.  सद्‌गुरूंवरची श्रध्दा एकीकडे नामस्मरण करावयास प्रवृत्त करते तर त्याच वेळेस जन्मोजन्मी पोसलेली ही कल्पना आपल्या नकळत निरनिराळ्या सबबी पुढे करून नामस्मरणाचा आळस, कंटाळा, चालठकल करण्याचा प्रयत्न करते.  इतकेच नव्हे तर या जन्मोजन्मी पोसलेल्या कल्पनेमुळे हे सर्व होत आहे हे लक्षातही येत नाही.  त्यामुळे संत संगतीत राहूनही काही माणसे पूर्णपणे कोरडीच राहिलेली आठळून येतात.  त्यासाठी अट्टाहासानेच प्रयत्न करावयास लागतात.  सर्वसाधारण माणसे हा अट्टाहास करण्यात कमी पडतात.  याचाच परिणाम म्हणून सर्वसाधारण माणसाला नामाची गोडी लागू शकत नाही.

सर्वाना नमस्कार, सर्वांना शुभेच्छा.

(bahirmanala he changale thauk ahe ki jar tyane namachi sangat dharali tar tyache maran nishchit ahe.  asha paristhitit bahirman namsmarana vyatirikta sarv kahi karavayas tayar hote.  yasathi pan 56 var mashiche udaharan sadguruni dile ahe.  ti sarv thikani basate pan nikharyavar basat nahi.

mi deh ahe ashi apali samajut kinva kalpana ahe.  hi kalpana janmojanmichi ahe.  hi kalpana mhanajech dehbudhi hoy.  bahirman yaach eka kalpanevar posalele asate v pusht jhalele asate.  hi janmojanmi posaleli kalpana sodun dyavayas bahirman bhite.  sadgurunvarachi shradha ekikade namsmaran karavayas pravrutta karate tar tyach veles janmojanmi posaleli hi kalpana apalya nakalat nirniralya sababi pudhe karun namsmaranacha alas, kantala, chaldhakal karanyacha prayatna karate.  itakech navhe tar ya janmojanmi posalelya kalpanemule he sarv hot ahe he lakshatahi yet nahi.  tyamule sant sangatit rahunahi kahi manase koradich rahileli adhalun yetat.  tyasathi attahasanech prayatna karavayas lagatat.  sarv sadharan manase ha attahas karanyan kami padatat.  yachach parinam mhanun sarv sadaharan manasala namachi godi lagu shakat nahi.)

[gargi]

Namaskar Shri Bhagwat,

Welcome back to the forum. Its a pleasure as always to read your posts.

May God Bless All With Akhand Shubha Chintan and Ishwar smaran

[Varsha]

Mr. Bhagwat tumhi forum madhe punha lihu laglat he pahun khup aanand zala.
Dr Nutan thanks for starting this topic.

My ans: Mansala jadlela BHAVROG he nam ghyayachi talatal karayche karan aahe.To fakta 'MI' deh yach dryshtikonatun vichar karto...
karan tyala tashi savay jadli aahe...Khare dnyan sadgurunkadun prapt zalyavar...aani Nama che mahatva kalalyavarach nitya namasmaranane tyala namachi godi vatu lagte...

May God bless all with Akhand Namasmaran.

[Geeta Datar]

ANS: People are very impatient about the results of naam. They want quick results and when they do not get quick results they lose interest in naam. They expect, " आज तूप खावे आणि उद्या रूप पहावे."

Once ' Naamacha Nandadeep ' lights up in ones heart by sadguru margadarshan and kripa it enlightens the person in every respect.

LET NAAMACHA NANDADEEP LIGHT UP IN EVERY HEART AND ENLIGHTEN EVERYONES LIFE.

GOD BLESS ALL WITH AKHAND VISHWAPRARTHANA.

Geeta Datar

[dr.nutanpol]

अखिल मानवजातीला शांतीसुखाचा राजमार्ग दाखवणाऱ्या आनंदनिधान -सुखनिधान श्री. सदगुरू माऊली व परम प्रिय सौ. माईंना कोटी कोटी नमस्कार.

नामस्मरणाच्या गोडी विषयी जरी प्रश्न असला तरी उत्तर बऱ्याचशा प्रमाणात प्रार्थनेला सुध्दा लागु आहे.

या प्रश्नाला गीता ताईंनी आधी दिलेल्या उत्तराचा प्रथम आढावा घेऊ.

गीता ताईंनी जे उत्तर दिले आहे ते असे- ONE HAS TO DEVELOPE TASTE FOR NAAM. AS ONE DEVELOPES TASTE FOR INTOXICATING DRINKS WHICH ARE BITTER IN TASTE, ONE HAS TO DEVELOPE TASTE FOR NAAM IN THE COMPANY OF SAINTS (SATSANG ) AND CONTINUOUS STUDY OF NAAM.
आणि हे सारे अगदी खरे आहे.

नामाला स्वतःची अशी काही गोडी नाही. ती गोडी आपण निर्माण करावी लागते. आपण नामस्मरणाला एकटे बसलो तर आपल्यला विठ्ठल विठ्ठल म्हणणे फार जड जाईल पण सगळे नामधारक नामस्मरण करत असतील तर त्यांच्या सहवासात विठ्ठल स्मरणात आनंद वाटेल, मन रंगून जाईल ही वस्तुस्थिती आहे.  नामस्मरणात आपले हित आहे, त्याने आपल्याला स्वरूपापर्यंत पोहोचता येते. मग या नामस्मरणाची गोडी का लागत नाही कारण स्वरूपाचे ज्ञान करून घेण्याची आपल्याला आवश्यकता वाटत नाही. हे ज्ञान नाही करून घेतले तरी आपल्या दैनंदिन जीवनात आपले काही अडत नाही. अन्न, पाणी, वस्त्र, निवारा, शिक्षण, नोकरी, जोडीदार, मुले यांसारखी ती महत्वाची गोष्ट आहे असे आपल्याला वाटत नाही.त्यामुळे आपल्याला नामाचा ध्यास लागत नाही. आणि त्याची आवश्यकताही वाटत नाही.

श्री. सदगुरूंनी सांगितले आहे नामाचा पान्हा तोपर्यंत प्रभुकडुन सुटत नाही जोपर्यंत नामस्मरण करणारा विठ्ठलाला ढुशी मारत नाही. त्याला जो पर्यंत प्रभुविषयी-श्री सदगुरूंविषयी आत्यंतिक प्रेम निर्माण होऊन आपण प्रभूचे स्मरण करावे, श्री सदगुरू स्मरण कृतज्ञतेने करावे असे वाटत नाही तोपर्यंत विठाईमाऊली आपला पान्हा सोडत नाही तिने पान्हा सोडला की नाम घेता क्षणी साधकाचे मन आनंदाने भरून जाते आपण आणखी आणखी नाम घ्यावे त्या प्रभूला आतुनच भेटावे त्याच्या प्रेमात रममाण होण्यासाठी नाम घ्यावे. त्याच्याशी तद्रुप व्हावे किंबहुना तो आणि आपण एकच आहोत हे अनुभवावे व हे अनुभवण्यासाठी नाम घ्यावे असे वाटू लागते.   आणि विठाई माऊलीची ही पान्हा सोडण्याची कृपा ढुशी मारण्याचे सामर्थ्य केंव्हा प्राप्त होते जेव्हा ते प्राप्त व्हावे म्हणून आपण प्रयत्न व प्रार्थना करू लागतो आणि श्री सदगुरू कार्यात भाग घेऊ लागतो तेंव्हाच.

ही ढुशी मारण्याचे सामर्थ्य सर्व साधकांना प्राप्त होवो ही सदगुरू चरणी तळमळीची प्रार्थना.

जय सदगुरू जय जीवनविद्या...............

[dr.nutanpol]

अखिल मानवजातीला शांतीसुखाचा राजमार्ग दाखवणाऱ्या संत श्री. सदगुरू माऊलींना व त्यांना सावली प्रमाणे अखंड सावली देणाऱ्या सौ. माईंना अनंत कोटी नमस्कार.


श्री. शाम भागवत यांनी अतिशय सुंदर असे स्पष्टीकरण दिले आहे. त्यांची पत्रे नेहमीच अत्यंत अभ्यासपुर्वक लिहिलेली आणि वाचनीय व चिंतनीय अशी असतात. त्यांच्या पुनरागमनाने सर्वांनाच व मला व्यक्तीशः अत्यंत आनंद झाला आहे.


त्यांनी मन नामस्मरण करायला तयार होत नाही याची ३ कारणे दिली आहेत.


१) माशीचे समर्पक उदाहरण देऊन त्यांनी मन सगळीकडे बसते पण नाम घ्यायला तयार होत नाही असे सांगितले आहे.कारण नामात मनाचे मरण आहे.
नामात मनाचे मरण आहे म्हणजेच मनाची चंचलता नामस्मरण केल्याने मोडली जाणार आहे. मनाचे असे वैशिष्ट्य आहे की मनाला सहजासहजी कोणतीही monotonous गोष्ट करायला आवडत नाही. मनाला अशी सवय लागली आहे की, एका विषयाचा आस्वाद घ्यायचा मग त्याचा कंटाळा आल्यावर दुसरा विषय शोधायचा.  अशाप्रकारे फुलपाखरू किंवा भुंगा जसा एका फुलावरून दुसऱ्या फुलावर उडत असतो त्याप्रमाणे जगाच्या पाठीवर जे अनेक विषय आहेत त्यांचा आस्वाद घेण्यासाठी मन आतुर असते. मन विषयाच्या गोडीत कसे रंगते हे सांगताना श्री. सदगुरू एकदा प्रवचनात म्हणाले की, मन विषयांच्या ठिकाणी जेव्हा स्थिर होते तेंव्हा ते स्वानंदच अनुभवत असते पण हा आनंद ते नेणीवेतुन चाखते त्यामुळे त्याला स्वरूपाच्या ठायी असणारा आनंद तो आहे त्या पातळीवरचा चाखता येत नाही म्हणून त्यात तृप्ततेचा अनुभव येत नाही.
या मनाला शिस्त लावण्यासाठीच, त्याला स्वरूपाकडे वळवण्यासाठीच सर्व प्रकारच्या साधना निर्माण झाल्या आहेत. नामस्मरण ही त्यातलीच एक साधना आहे.


२) मनाकडे देहबुध्दी आहे. ही देहबुध्दी कल्पनेतुन निर्माण झाली आहे व तिला दृष्याचा आधार आहे. स्वरूप चैतन्य -आनंघन आहे पण ते ज्ञानेंद्रियांना अनुभवता येत नाही. आतुन कल्पना, बाहेरून जगाने केलेले संस्कार व त्याला मिळालेला दृश्याचा आधार यामुळे मी देह आहे हा भ्रम जन्मोजन्मी पोसला गेला आहे.  देहबुध्दीमुळे मनाला पैसा, किर्ती, प्रतिष्ठा, वैभव यांचे खुप आकर्षण वाटते. खोट्या अहंकाराच्या व प्रतिष्ठेच्या कल्पनांमध्ये मनाने स्वतःला अडकवून घेतले आहे. रम, रमा आणि रमी यांच्या कात्रीत तो अडकला गेला आहे. इंद्रियांची तृप्ती करणे हेच मनाने जीवनाचे ध्येय बनवले आहे. यामुळे मनाला आपण कोण आहे हे जाणावे, आपण जन्माला आलो म्हणजे नेमके काय झाले? हा जन्म कशासाठी आहे? देव म्हणजे काय? तो कसा आहे? हे विश्व कोणत्या नियमांच्या आधारावर चालले आहे का? वगैरे प्रश्नांचे उत्तर मिळवावे असे वाटत नाही.  मग नामस्मरणाचे महत्व तरी कसे समजणार आणि त्याची गोडी तरी कशी लागणार?


३) मनाला नामस्मरणाचे महत्त्व समजत नाही म्हणून ते आळस करते. आळस हा पारमार्थिक व भौतिक दोन्ही प्रगतींचा शत्रू आहे. संतांची देहाने संगत करावीच पण मनाने संगत करणे ही फार महत्त्वाचे आहे. सतत नामस्मरण-प्रार्थना हीच खरी त्यांची संगत आहे. व याला पर्याय नाही.


श्री. सदगुरूंची अशी संगत धरण्याची बुध्दी सर्वांना होवो ही त्यांच्या चरणी तळमळीची प्रार्थना..........

[Varsha]

Thanks Dr. Nutan,Geeta Kaku and Mr. Sham Bhagwat for ur posts...
We r able to learn and understand many things in sadhana becz of ur posts.
It is Sadguru's grace that we meet u on forum...

May Sadguru bless all with SATSANGATI.

[dr.nutanpol]

अखिल मानवजातीला शांतीसुखाचा राजमार्ग दाखवणाऱ्या सदगुरू श्री. पै माऊलींच्या चरणी अनंत कोटी नमस्कार तसेच सौ. माईंच्या चरणी अनंत कोटी नमस्कार.

आता आपण वर्षाने दिलेल्या उत्तराविषयी चिंतन करण्याचा प्रयत्न करू. ते उत्तर असे-

My ans: Mansala jadlela BHAVROG he nam ghyayachi talatal karayche karan aahe.To fakta 'MI' deh yach dryshtikonatun vichar karto...
karan tyala tashi savay jadli aahe...Khare dnyan sadgurunkadun prapt zalyavar...aani Nama che mahatva kalalyavarach nitya namasmaranane tyala namachi godi vatu lagte...


भवरोग म्हणजेच स्वरूपाचा विसर व देहबुध्दी. चैतन्य तत्व जे केवळ असण्याच्या स्थितीत असते त्याला स्फ़ुरण पावत असताना एकाएकी स्वरूपाचा विसर पडतो.  हा विसर पडल्यावर त्याला मी कोण हा प्रश्न पडतो? त्याला आपण देह धारण केला आहे हे लक्षात येते आणि मग तो स्वतःला देह समजू लागतो. हा स्वरूपाचा विसर का पडतो आणि कसा पडतो याचे कारण आपल्याला ज्ञात नाही. यालाच माया असे म्हणतात. हा विसर आतुन पडतो. यालाच मोहनिद्रा (hypnotic spell) असेही म्हणतात. या विसराचे कारण जरी ज्ञात नसले तरी त्याचे परिणाम आपल्याला लगेच अनुभवायला मिळतात. हा विसर पडल्याबरोबर शिवाचे रूपांतर  जीवात होते. एखादा राजा त्याचे डोके फ़िरल्याबरोबर स्वतःला भिकारी समजू लागतो तसे हे होते. या मायेवर नियंत्रण एरवी जीवाला मिळवता येत नाही पण या  मायेवर नियंत्रण  श्री. सदगुरूंचे असते. किंबहुना जे खरे सदगुरू असतात त्यांचेच असू शकते. परमार्थात ढोंगी गुरूंचा सुळसुळाट आहे व हे सदगुरू साधकांकडुन अनेक नावाखाली पैसे उकळतात. व साधकाला लुबाडतात. पण आपण फसलो गेलो हे लक्षात येईपर्यंत आयुष्यातला बराच वेळ निघुन गेलेला असतो. खरे सदगुरू साधना करायला सांगून साधकाची बुध्दी सुक्ष्म बनवतात आणि त्याची पात्रता वाढवतात. श्री. सदगुरू सांगतात परमार्थात शाब्दिक ज्ञान मिळवण्याचे ८५% काम हे केवळ शुध्द श्रवणाने होते.  श्री. सदगुरूंनी लिहिलेल्या ग्रंथांचे वाचन ही यासाठी उपयोगी पडते. त्यानंतर सदगुरू जो दिव्य बोध व दिव्य साधना देतात ती साधना त्यांना शरण जाऊन सतत केल्याने उरलेले काम होते.
श्री. सदगुरूंच्या प्रवचनाच्या सीडीज व कॅसेटस्  ऐकणे, तसेच "सच्चिदानंद स्वरूप" या विषयावरील २८ कॅसेटस्  ऐकणे आणि बेसिक कोर्स व ऍड्वान्स कोर्स, दीपस्तंभ या   जीवनविद्येच्या त्रैमासिकाचे वाचन हे शब्द ज्ञान मिळवण्यासाठी अत्यंत उपयुक्त आहे.

श्री. सदगुरूंची कृपा झाल्या खेरीज मायेतुन मुक्त होणे अशक्य आहे म्हणून परमार्थात श्री. सदगुरूंचे महत्त्व अपरंपार आहे.
1) येथ एकचि लीला तरले जे सर्वभावे मज भजले l तया ऐलोचि थडी सरले मायाजळ l l 
2) मज ह्दयी सदगुरू जेणे तारिलो हा संसारपुरू l म्हणोनि विशेषि अत्यादरू विवेकावरी l l
असे श्री. ज्ञानेश्वर माऊलींनी श्री. सदगुरू महिमा वर्णन करताना म्हंटले आहे. ते सदगुरू महिमा वर्णन करताना इतके भारावून जात असत की त्यांचे सदगुरू श्री. निवृत्तीनाथ महाराज यांना वारंवार आता सदगुरू महिमा वर्णन पुरे तु पुढे लिही असे सांगावे लागत असे.

श्री. सदगुरू पै माऊली असे सांगतात की परमार्थात एक पाऊल पडणे सुध्दा श्री सदगुरूंच्या मदतीशिवाय अशक्य आहे मग आत्मज्ञान तर दुर राहिले.

श्री. सदगुरूंचा महिमा शब्दात वर्णन करणे अतिशय अवघड आहे म्हणूनच श्री सदगुरूंच्या तनु मनु जीवे चरणासी लागावे अगर्वता करावे दास्य सकळ असे संतांचे सांगणे आहे.

 भवरोग्याला स्वतःला भवरोग झाला आहे हे समजत नाही तसेच त्यावर उपाय करणे ही त्याच्या आवाक्याबाहेरील गोष्ट आहे म्हणून त्याने भवरोग वैद्याकडे जाणे श्री. सदगुरूना शरण जाणे व ते सांगतील ते सर्व करणे हाच सर्वोत्तम उपाय आहे.

देहबुध्दी झाल्यामुळे माणुस दृश्यात कसा अडकतो आणि वहात जातो याविषयी आपण आधील पत्रात पाहिले आहे. श्री सदगुरू कृपा झाल्याखेरीज नामाची गोडी लागू शकत नाही हेही आपण आधी पाहिले आहे.

नाम कसेही घेतले तरी ते चांगलेच आहे. पण ते नामीच्या स्मरणात घेतले तर ते लवकर फळणार हे लक्षात ठेवले पाहिजे. व या नामीची ओळख खरे सदगुरूच करून देऊ शकतात हेही लक्षात ठेवले पाहिजे.

थोडक्यात वर्षाने सांगितल्याप्रमाणे नामाचे खरे ज्ञान म्हणजेच नामीचे खरे ज्ञान श्री. सदगुरू करून देतात.

 त्यानंतर नाम-नामी संबंध लक्षात येतो आणि मग नाम घेणे कसे कल्याणकारी आहे हे समजू लागते. कारण नाम हे स्वरूपाला दिलेले नाव आहे. नाम हा coded password किंवा key आहे. जी वापरून आपण स्वरूपाला श्री. सदगुरूंना स्वतःला वारंवार जोडुन घ्यायचे असते म्हणजे जे नाम घेतो तेच आपण बनतो. ही प्रक्रिया अत्यंत धिम्या गतीने चालते. म्हणून त्यासाठी आपल्याजवळ धीर असणे आवश्यक आहे. हा धीर सर्व साधारणपणे आपल्याकडे नसतो म्हणून या संदर्भात गीताताईंनी असे उत्तर दिले आहे की.

ANS: People are very impatient about the results of naam. They want quick results and when they do not get quick results they lose interest in naam. They expect, " आज तूप खावे आणि उद्या रूप पहावे."

श्री. सदगुरूंनी परमार्थात प्रवेश केलेल्या साधकांचे प्रकार हौशे, नवसे, गवशे, पिसे आणि वसे "सुगंध जीवनविद्येचा" या ग्रंथात वर्णिले आहेत. यातील  नवसे हा जो प्रकार आहे ते साधक आपल्याला  हवे आहे ते मिळेल अशा उद्देशाने आलेले असतात. मनोवांछित मिळेपर्यंत ते सदगुरूंजवळ रहातात आणि  साधना करतात आणि हवे ते  मिळाले की त्यांचा परमार्थातील सारा रस संपून जातो तर काही साधक आपल्याला हवे असलेले लवकर मिळत नाही असे लक्षात येताच आपली साधना सोडून देतात  तसेच सदगुरूंनाही सोडून जातात.
म्हणून जे सकाम भक्ती करतात आपली इच्छा पूर्ण व्हावी म्हणून साधना करतात त्यांनीही सबुरी धरणे आवश्यक आहे. या बाबतीत श्री सदगुरू सांगतात श्रध्दा सत्कर्मावर ठेवा.( साधना ही त्यात आली)  आणि फळ मिळे पर्यंत सबुरी ठेवा कारण तुम्हाला सत्कर्म केल्यावर निसर्ग नियमाप्रमाणे फळ हे मिळणारच. सकाम भक्तीचे रूपांतर नंतर निष्काम भक्तीत होते म्हणून तिलाही त्याज्य मानण्याचे कारण नाही.

गीताताई, श्री. शाम भागवत आणि वर्षा या सर्वांनी उत्तरे लिहून छान प्रतिसाद दिला व या विषयावर चिंतन करण्याची संधी दिली म्हणून सर्वांची मनापासुन फार फार आभारी आहे.

आता पुढील प्रश्नाकडे वळू या. खरे तर या प्रश्नानेच सुरवात व्हायला हवी होती.

 प्रश्न क्र. २ नाम म्हणजे काय? नाम घेतल्याने कसा लाभ होतो?

श्री.सदगुरूंची सर्वांवर कृपा होवो ही श्री. सदगुरू चरणी प्रार्थना............

[shambhagwat]

१)

त्यानंतर नाम-नामी संबंध लक्षात येतो आणि मग नाम घेणे कसे कल्याणकारी आहे हे समजू लागते. कारण नाम हे स्वरूपाला दिलेले नाव आहे. नाम हा coded password किंवा key आहे. जी वापरून आपण स्वरूपाला श्री. सदगुरूंना स्वतःला वारंवार जोडुन घ्यायचे असते म्हणजे जे नाम घेतो तेच आपण बनतो. ही प्रक्रिया अत्यंत धिम्या गतीने चालते. म्हणून त्यासाठी आपल्याजवळ संयम असणे आवश्यक आहे. हा संयम सर्व साधारणपणे आपल्याकडे नसतो म्हणून या संदर्भात गीताताईंनी असे उत्तर दिले आहे की.

ANS: People are very impatient about the results of naam. They want quick results and when they do not get quick results they lose interest in naam. They expect, " आज तूप खावे आणि उद्या रूप पहावे."

मला वाटते 'संयम' या शब्दाऐवजी 'धीर धरणे' असा शब्द पाहिजे होता.  मनाच्या ज्या चार शक्ती आहेत त्यातील संयम ही मनाच्या चार मूलभूत शक्तींपैकी एक शक्ती आहे तर धीर धरणे ही मनाची प्रवृत्ती अथवा स्वभाव आहे जो संस्कारातून तयार होतो.

कशाचा तरी आधार घेऊन धीर धरला जातो याउलट संयम ही शक्ती असून त्या आधारे मनोनिग्रह केला जातो असे वाटल्याने ही सूचना करत आहे.

२) नवीन प्रश्नासाठी नवीन topic  सुरु केला तर जास्त बरे होईल असे वाटते.  कारण जर कोणाला पहिल्या प्रश्नाबाबत काही शंका असेल तर ती शंका तो विचारू शकेल तसेच कोणाला जर नविन मुद्दे मांडावयाचे असतील तर त्याला ते मांडता येतील.  पुढेही ही प्रक्रिया चालू राहिल.  (ongoing topic)

मात्र सर्व प्रश्नांची एकाच topic खाली सरमिसळ झाली तर थोड्याच दिवसात ते त्रासदायक बनण्याची शक्यता वाटते.  यास्तव नूतनताईंना विनंती आहे की प्रत्येक नविन प्रश्नासाठी नविन topic सुरू करावा.  तसेच त्या topic चे नाव म्हणजे मूळचा प्रश्नच असावा.  यापध्दतीने नवीन topic चे नाव 'नाम म्हणजे काय? नाम घेतल्याने कसा लाभ होतो?' असे असेल.   तसेच नूतनताई ह्या प्रश्नांचे व उत्तरांचे सूत्रसंचालन चांगल्या रितीने करत असल्याने त्यांनीच याबाबत योग्य तो निर्णय घ्यावा असे वाटते.  त्यांनी घेतलेला निर्णय मला मान्य असेल.

सर्वांना नमस्कार, सर्वांना शुभेच्छा.

(1) mala vatate 'sanyam' ya shabdaaivaji 'dhir dharane' asa shabda pahije hota.  manacya jya char shaktti aahet tyatil 'sanyam' hi manachya char mulbhut shakttinpaiki ek shaktti aahe tar dhir dharane hi manachi pravrutti athava swabhav aahe jo sanskaratun tayar hoto.

kashacha tari aadhar gheun dhir dharala jato yaulat 'sanyam' hi shaktti asoon tya aadhare manonigrah kela jato ase vatalyane hi suchana karat aahe.

2) navin prashnasathi navin topic suru kela tar jast bare hoil ase vatate.  karan jar konala pahilya prashanababat kahi shanka asel tar ti shanka to vicharu shakel tasec konala jar navin mudde mandavayache asatil tar tyala te mandata yetil.  pudhehi hi prakriya chalu rahil. (ongoing topic)

matr sarv prashnanchi ekach topic khali sarmisal jhali tar thodyach divasat te trasdayak bananyachi shakyata vatate.  yastav nutantainna vinanti aahe ki pratyek navin prashasathi navin topic suru karava.  tasech tya topic che nav mhanaje mulacha prashnachh asava.  yapadhdatine navin topic che nav 'nam mhanaje kay? nam ghetalyane kasa labh hoto?' ase asel.  tasech nutantai hya prashnache v uttaranche sutrasanchalan changalya ritine karat asalyane tynanich yababat yogy to nirnay ghyava ase vatate.  tyani ghetalela nirnay mala manya asel.)

[dr.nutanpol]

 Aapna sarvanche sukh-nidhan Shri Sadguru Pai mauli aani Sau maina anant koti namaskaar.

Sarvana namaskaar.

Shri. Sham Bhagwat yani vyakt kelele mat agadi barobar aahe. Tya vakyat dhir dharane asech asayala have hote. ha shabdch tethe appropriate aahe. Karan tasech mala mhanayache hote.
Navin topic ase nahi karan aapan abhays charcha ha navin topic suru kelaa aahe. Pan ekada eka prashnavar charcha suru keli ki shakyto aapan purvichya prashnavar discussion karayache nahi. tyamule Shri Sham Bhagwat mhantaat tasa gondhal nirmaan honyachi shakyta aahe.
Aanakhi konachya kahi suchana astil tar aaplyala vichar karta yeil. Sadhya sutra sanchalan mazyakade aahe. te itarnihi karave. tyna vel v ichcha aslyas mala kalvave.
Aaplya sarvanchi mi  far abhari aahe. Krupaya suchana karit raha mhanje veloveli sudharana karata yetil.

Jay Sadguru Jay Jeevanvidya...........

[shambhagwat]

श्री. सदगुरूंनी परमार्थात प्रवेश केलेल्या साधकांचे प्रकार हौशे, नवशे, गवशे, पिसे आणि वसे "सुगंध जीवनविद्येचा" या ग्रंथात वर्णिले आहेत. यातील गवसे हा जो प्रकार आहे ते साधक आपल्याला येथे काहीतरी मिळेल अशा उद्देशाने आलेले असतात. मनोवांछित मिळेपर्यंत ते साधना करतात आणि मिळाले की त्यांचा परमार्थातील सारा रस संपून जातो तर काही साधक आपल्याला हवे असलेले लवकर मिळत नाही असे लक्षात येताच आपली साधना सोडून देतात.

गवसे शिष्य हे फुकटे असतात.  काहीतरी फुकटात मिळावे ह्या एकमेव प्रयत्नात ते असतात.  हे शिष्य कधिही साधना करत नाहीत.  जास्तीत जास्त साधना केल्याचे ढोंग करतील व ते सुध्दा इतरांचा विश्वास संपादन करण्यासाठी.  एखाद्याचा विश्वास संपादन केल्याशिवाय त्याचा विश्वासघात करता येत नाही हे कारण असे ढोंग करण्यामागे असते.

खरे म्हणजे आज सकाळीच हे लिहिणार होतो पण 'सुगंध जीवन विद्येचा' हे पुस्तक परत पाहिल्याशिवाय हे लिहिण्याचे धाडस होत नव्हते.  तसेच नविन प्रश्नांला उत्तरे लिहायला अजून कोणी सुरवात केली नसल्यामुळे हे लिहितो आहे.

सर्वांना नमस्कार, सर्वांना शुभेच्छा.

(gavase shishya he phukate asatat.  kahitari phukatat milave hya ekmev prayatnat te asatat. he shishy kadhihi sadhana karat nahit.  jastit jast sadhana kelyache dhong karatil v te sudhda itarancha vishvas sanpadan karanyasathi.  ekhadyacha vishwas sanpadan kelyashivay tyacha vishwasghat karata yet nahi he karan ase dhong karanyamage asate.

khare mhanaje aaj sakalich he lihinar hoto pan 'sugandh jeevan vidyecha' he pustak parat pahilyashivay he lihinyache dhadas hot navate.  tasech navin prashnala uttare lihayala ajun koni suravat keli nasalyamule he lihito aahe.)

[dr.nutanpol]

akhil manav-jatila shantisukhacha rajmarg dakhavanarya Shri. Sadguru pai maulina tasech sau. maina anant koti namaskaar.

Shri Sham Bhagwat yani patratil aanakhi ek lakshat aanun dakhavalyabaddal tyanchi far aabhaari aahe. Patraat Navase shishy ase asayala have hote. Tyapramane patr modify kele aahe.

sarvankadun khup sadhana aani akhand Shri. Sadguru-smaran hovo hi Shri. Sadguru charani prarthana...

[shambhagwat]

यातील  नवसे हा जो प्रकार आहे ते साधक आपल्याला  हवे आहे ते मिळेल अशा उद्देशाने आलेले असतात. मनोवांछित मिळेपर्यंत ते सदगुरूंजवळ रहातात आणि  साधना करतात आणि हवे ते  मिळाले की त्यांचा परमार्थातील सारा रस संपून जातो तर काही साधक आपल्याला हवे असलेले लवकर मिळत नाही असे लक्षात येताच आपली साधना सोडून देतात  तसेच सदगुरूंनाही सोडून जातात.

"यातील नवसे हा जो प्रकार आहे ते साधक आपल्याला हवे आहे ते मिळेल अशा उद्देशाने आलेले असतात.  मनोवांच्छित मिळेपर्यंत ते सद्‌गुरुंकडे राहातात आणि साधना करतात.  हवे ते मिळाले तर सद्‌गुरूंपाशी स्थिरावतात.  पण जर त्यांना जे हवे ते मिळाले नाही तर त्यांचा परमार्थातील सारा रस संपून जातो व आपली साधना सोडून देतात तसेच सद्‌गुरूंनाही सोडून जातात."  असे वाक्य पाहिजे होते.

'सुगंध जीवन विद्येचा' या ग्रंथातील 'शिष्यांचे प्रकार' हे एक महत्वाचे प्रकरण आहे असे मला वाटते; कारण या प्रकरणातून आपल्याला शिकण्यासारखे बरेच काही आहे.  त्यामुळेच या प्रकरणातील सद्‌गुरूंच्या वाक्यरचनेबाबत मी जरा जास्तच आग्रही बनलो आहे.

उद्या मी हे प्रकरण मला खूप महत्वाचे का वाटते याबाबत माझी मते मांडायचा प्रयत्न करीन

सर्वांना नमस्कार, सर्वांना शुभेच्छा.

("yatil navase ha jo prakar aahe te sadhak aapalyala have aahe te milel asha uddeshane aalele asatat.  manovanchchit mileparyant te sadgurunkade rahatat ani sadhana karatat.  have te milale tar sadgurunpashi sthiravatat.  pan jar tyanna je have te milale nahi tar tyancha paramarthatil sara ras sanpun jato v aapali sadhana sodun detat tasech sadgurunnahi sodun jatat."  ase vakya pahije hote.

'sugandh jeevan vidyecha' ya granthail 'shishyanche prakar' he ek mahatvache prakaran aahe ase mala vatate; karan ya prakaranatun aapalyala shikanyasarakhe barech kahi aahe.  tyamulech ya prakaranatil sadgurunchya vakyarachanebabat mi jara jastach aagrahi banalo aahe.

udya mi he prakaran mala khoop mahatvache ka vatate yababat majhi mate mandayacha prayatn karin.

sarvanna namaskar, sarvanna shubhechcha)